ทุกๆวันคิดตลอดมาว่าทำไมเราต้องเลิกกัน
นี่คือสิ่งที่ดีที่สุดแล้วหรอสำหรับการตัดสินใจ
ฉันรู้ตัวว่าฉันผิดที่ทำอย่างนั้น
แต่มันหนักมากขนาดที่เธอต้องลงโทษฉันขนาดนี้เลยหรอ
....มันทำให้ฉันคิดว่านี่คือข้ออ้างที่เธอจะไปจากฉัน

เพียงเพราะว่าเธออยากจะไปจากฉันอยู่แล้ว

ถ้าเป็นอย่างนั้นฉันจะเสียใจมากๆ

แต่ไม่รู้ทำไมว่าทุกๆวันนี้ฉันจะยังรอเธอกลับมา..

ฉันอยากรู้ว่าเธอเป็นไงบ้าง

เธอสบายดีไหม

เธอจะสุขทุกข์ยังไง..

ฉันรอเธอเพื่อให้กลับมาติดต่อกลับ...

แต่แล้วก็ไม่มีวี่แวว

ฉันคงไม่ต้องรอหรือหวังให้เธอกลับมาได้พูดคุยกับฉันแล้วใช่ไหม..
ใจดำยังไงก็ใจดำอย่างนั้นนะ...
แต่กลับตรงกันข้ามฉันต่างหากเป็นคนที่เจ็บอยู่ฝ่ายเดียว
ฉันต่างหากที่ต้องแอบร้องไห้ทุกๆคืน..
ฉันต่างหากที่ยอมเธอทุกๆอย่าง....
ฉันต่างหากเฝ้ารอเธอกลับมาโดยไร้ความหวัง...
......ฉันเหมือนจะมีความสุขนะที่ฉันดูรูปเราตอนอยู่ด้วยกันสุดท้ายฉันก็ต้องร้องไห้ทุกครั้ง
เมื่อไหร่นะฉันหลุดพ้นจากตรงนี้...ฉันไม่มีความสุขเลย..